Jeux de Massacres

Het gaat over een zeer grote stad waar een dodelijke ziekte uitbreekt, een epidemie, zoiets als de pest in de Middeleeuwen. Dus veel ellende? Ja ook, maar ellende op een cabareteske manier uitgewerkt. Zwart cabaret. We leven mee met die burgers in die stad, met hun eigenbelang, hun benepenheid, hun doodsangst, en.... we lachen om ze...We lachen om onszelf. Het stuk bestaat uit een groot aantal scenes. Er zijn geen hoofdrollen. Maar wel heel veel rollen. Grote en kleine rollen.

Nu in de levendige herfst van zijn bestaan heeft hij een lijstje van stukken die hij nog wil uitproberen met enthousiaste, en wie weet iets ervaren spelers. Een van die stukken is ‘Jeux de Massacres’ van Eugene Ionesco, de grote absurdist, uit de vijftiger, zestiger en zeventiger jaren van de vorige eeuw. Toen STA op zijn pad kwam en hij fantaseerde wat hij met studenten zou kunnen ondernemen, kwam dit bizarre stuk meteen met stip boven aan het lijstje te staan. ‘Jeux de Massacres’... Hoe vertaal je dat?